10 آذر 85 بود و با توري كه كيميا پيدا كرده بود، قرار شد يك روزه بريم ماسوله. اون موقع هنوز ماسوله رو نديده بودم و با تشويق و ترغيب الوو قبول كردم ولي از بقيه اراذل فقط پريسا اومد.  صبح جمعه ای بود كه هم هوا تاريك تاريك بود٬ هم بارون مي اومد و هم سرد بود. يك ساعت تو ميدون آرژانتين منتظر مونديم تا ماشين و ليدر و بقيه پيداشون بشه. ليدر تور كه مونده بودم آقا مهرشاد صداش كنيم يا مهرشاد خانوم گفت كه هواشناسي مسافرت به اون منطقه رو ممنوع كرده و قرار شده كه بريم نمك آبرود. از همونجا ضد حال خوردنامون شروع شد و بعد كه گفتن نه...مي ريم سمت كلاردشت، فهميديم كه با يه تور بسيار منضبط طرف هستيم. يه اتوبوس سير و سفر و يه ميني بوس هيونداي٬ وسايط نقليه ما رو تشكيل مي دادن و ما هم از اونجا كه شديداً ناشي بوديم، حمله كرديم سمت اتوبوس كه نكنه مجبور بشيم توي ميني بوس بنشينيم ولي با كمال تعجب ديديم كه اتوبوس چندان طرفداري نداره و همه واسه سوارشدن توي ميني بوس دست و پا مي شكنن. ما هم يه لبخند حكيمانه اي زديم كه اين ها ديگه چقدر خنگن!

همسفرهاي ما رو يه عالمه دختر-پسر تشكيل مي دادن به اضافه يه خانوم دبير بازنشسته كه تنها اومده بود، يكي دو تا كفتر عشق صفر كيلومتر، يه مامان بزرگ با دو تا نوه هاش و يه خونواده كه آخرش هم نسبتشون رو با هم نفهميديم. من و كيميا و پريسا آخر آخر ماشين نشسته بوديم و صندلي هاي جلوي ما رو اون خونواده عجيب اشغال كردن. معلوم بود كه اون يه عالمه دختر-پسر مشتري ثابت اين تور هستن و ما به اضافه اون بقيه نخودي بوديم. همين كه همه سوار ماشين شدن، يعني دقيقاً‌ كلّه صبح، پخش اتوبوس روشن شد و يه دختري كه دهن بسيار بسيار بزرگي داشت و اسمش رو گذاشتيم دهن، اومد وسط اتوبوس و شروع كرد به رقصيدن.

مهرشاد خانوم خودش رو معرفی كرد و گفت كه هشت ساله كه تو اين كاره و چه Single ها كه نيومدن تو اين تور و Double بيرون نرفتن! و خيلي وارده و ... بعد نوبت به معرفي بقيه شد. خونواده اي كه جلوي ما نشسته بودن با هم پچ پچ مي كردن و اسم آقامهدی كه گُندشون بود تبدیل شد به سامي و قرار شد كه مهندس معماري بشه... و ما تمام این صحبت ها رو استراق سمع کردیم.

مجدداً بعد از مراسم معارفه دوباره ريختن وسط واسه رقص و اين دفعه آقامهدی (سامي) كه متشكل از 40 كيلو شكم و ... بود اومد وسط و اينقدر خودش رو تكون تكون داد كه زيرپوش زردي كه پوشيده بود خيس عرق شد.

يكي از رستوران هاي بين راه رو واسه صبحانه انتخاب كردن و وقتي از ماشين پياده شديم تازه ما ابله ها به اين نكته واقف شديم كه چرا ميني بوس اون همه كشته مرده داشت! يه جفت دختر آن چناني با قيافه آن چناني + حدوداً 40 تا پسر از ماشين پياده شدن! وقتي دوباره راه افتاديم اون يكي ليدر كه اسمش سعيد جـــوووون بود اومــــد توي اتوبوس و كلي جـــوك و تقليد صــــدا و شــيرين كاري اجـــــرا كرد و گفت كه برنامه هاي خيلي متنوعي واسمون درنظر گرفتن. دهن پرسيد كه Dj داريم يا نه؟ سعيد جووون هم گفت: اين دفعه هم Dj و هم ديسكو مهياست! ما فكر مي كرديم كه اين شوخي هاي بين خودشونه و اصلاً بهش توجهي نكرديم و حتي وقتي سعيد جووون گفت كه تو هتل كسي حق فيلمبرداري و عكسبرداري رو نداره، با اين سؤال كه {مگه منطقه نظاميه؟!} اصلاً ذهنمون رو خسته نكرديم.

خلاصه حدود ساعت 12 بود كه رسيديم كلاردشت و اتوبوس وارد باغ خيلي بزرگي شد كه داخلش سوئيت هاي زيادي با فاصله ساخته شده بودن. ميني بوس قبل از ما رسيده بود و وقتي كه به داخل غاري كه راهنماييمون كردن وارد شديم، تازه فهميديم كه Dj و ديسكو اصلاً شوخي نبود. دو تا دخترا اون وسط داشتن با يكي دو تا پسر مي رقصيدن و مجلس رو واسه شروع٬ گرم مي كردن. چند دقيقه اول نخودي ها كه ما هم جزوشون بوديم، چيزايي رو كه مي ديدن باور نمي كردن. كم كم ريتم موزيك تند شد و بقيه گروه هم ريختن وسط. انگار مُد هم هست كه حتماً با يه سيگار تو دست برقصن...البته رقص كه چه عرض كنم...دوتا دوتا بدن هاشون رو با هم مماس مي كردن. مثلاً ما هم اصلاً‌ متوجه نشديم كه تخت پشت سر ما بارشون بود و تندتند مي اومدن و يه چيزي سر مي كشيدن و دوباره مي رفتن وسط. كم كم حس كرديم كه كنترل اوضاع داره از دست خارج مي شه و جالب اينكه دو تا ليدرها اون وسط وسط مشغول بودن و نمي دونم چرا همشون مي پريدن هوا!! با اينكه ممنوع كرده بودن كه كســــي بيرون نره، ولي از اونجـــــا كه هيچ كس به هیچ کس نبود، از در پشتي زديم بيـــــرون. نخــــــودي هاي ديگه هم يكي يكي در رفتن و اومدن بيرون ولي مامان بزرگ ول كن نبود و در به در تو ديسكو دنبال نمازخونه مي گشت. قبل از اينكه سعيد جووون بره فضا، شنيدم كه داشت به يكي مي گفت كه 4 ميليون و 500 هزار تومن داده به نيروي انتظامي كه به اين باغ كاري نداشته باشن.

وقتي كه كارشون تقريباً تموم شد صدامون كردن كه براي ناهار باز بريم تو اون غار و ديديم كه اكثريتشون نمي تونن روي پاي خودشون بايستن، خصوصاً يكي از اون دو تا دختر كه حتي وضعيتش اون يكي رو نگران كرده بود. ساعت تقريباً 3 بعد از ظهر بود و تازه ليدر جوون هامون يادشون اومد كه ناهار رو هماهنگ نكردن. يه برنج با مرغ آبپز رو آوردن كه قابل خوردن نبود و چند نفري با برنجش گلوله درست مي كردن و پرت مي كردن سمت همديگه. غيـــر از ما نخـــــودي ها همـــــه اصلاً متوجــــــه هيچــــي نبودن و وقتي كه سعيد جوون با اعتراض نخودي ها مواجه شد، كلي عذرخواهي كه مي برمتون رستوران.

از طرفي اون روز موعد آمپول پريسا بود (اون موقع پريسا واسه مامان شدن تحت درمان بود) و با اينكه با ليدرهـــاي محتـــرم همــــاهنگ كرده بوديم و طبق برنامــــه الان مي بايست در حال برگشت باشيم تا مي تونستيم يه جا آمپول پريسا رو مي زديم، همه چيز ريخته بود به هم. يكي از اون سيبيل كلفت هاي خلاف اون باغ گفت كه من بلدم، بره تو يكي از اون سوئيت هاي تحت باغ تا برم آمپولش رو بزنم! وقتي كه چشماي گردشده ما رو ديد، گفت البته طبقه بالا هم جا هست! تو بد مخمصه اي گير كرده بوديم، به كيميا گفتم تو با پريسا برو بالا، من هم مراقب اين يارو هستم و باهاش ميام بالا. وقتي رفتيم بالا پريسا رو ديدم كه شلوارش رو تا زانوهاش كشيده بود پايين! يه شيشه عطري كه امانت گرفته بوديم رو روي ماتحت پريسا خالي كرديم و آقاي سيبيل كلفت،‌ به قول خود پريسا دردناكترين آمپول عمرش رو بهش زد.

سر و ته برنامه ناهار توي هتل رو با يه ساندويچ هات داگ بهم آوردن كه حتي من رو هم سير نكرد. موقع برگشت، مســــافرهاي ميني بوس كه مـــاشينشون خــــراب شده بود، سوار ماشين ما شدن و اگر صحنه هايي كه ديديم رو سانسور كنم، بالاخره ساعت 1 نصفه شب ما رو دوباره ميدون آرژانتين پياده كردن.

                                                                 ***

پ.ن۱: اِ! الوو! همونه كه رئيس جمهور ما داره نگاهش مي كنه ديگه!

پ.ن2: آره شين جون. عكس هاي خبري م رو به اسم مستعار شايگان مي دم. واسم قلاب گرفته بودن.

پ.ن3: آره جودي جوني، در حال حاضر آدم حسابي از چند كيلومتري مرزهاي ايران هم سعي مي كنه عبور نكنه.

پ.ن4: از بس كه ديپلماتيكيم خاله ماني. من موندم مگه هزينه يه دوره آموزشي چقدره؟ اين هيئت مالاويايي كه ديگه به خودمون سور زده. كجاست گشت ارشاد كه ببينه قمبل اين خانوم چطور داره تبرج مي كنه؟ ولي ماني جون عكس هيئت همراه رو هم حتماً ببين. آموزنده اس.

پ.ن5: بي انصافي نكن نيكو جون جون. ولي به جاش خيلي سعي كرده كه رنگ روسريش و اون كه انداخته رو شونش با رنگ لباسش هماهنگي داشته باشه. نيكو٬ من خيلي دلم واسه اين آقا سياهه مي سوزه...نمي دونم داره با كي دست مي ده؟! آخ آخ! من هم خيلي از اين فرشه خوشم اومد. بميرم واسه اون بدبختي كه فلان جاش تاول زده تا تونسته يه همچين فرشي ببافه و حالا...

پ.ن: آمپول اون آقاهه كار خودش رو بعد از دو سال كرد و پريسا الان ۸ هفته اس كه يه جونور كوچولو رو توي دلش جا داده. براي خودش كه خيلي انتظار اين روزها رو داشت و دوست داشت اين تجربه رو حس كنه، خوشحالم.